Kunststof TV
Presentatie: Joost Karhof
Foto: Jan-Paul Levitton
De nieuwe kleine roman ‘Oscar’ van Jan Siebelink draait om vriendschap en liefde in tijden van oorlog.
Jan Siebelink raakte voor deze roman geïnspireerd door het oorlogsverleden van zijn schoonvader die ook als jonge officier met een geheime missie van Zeeland naar Duinkerken werd gestuurd. Wat veel mensen niet weten is dat na de capitulatie van Nederland op 15 mei 1940 nog enkele dagen is doorgevochten in Zeeland. Dit kwam omdat Zeeland onder Frans bevel stond en de Nederlandse overheid en Wilhelmina hoopten vanuit Zeeland weer Nederland te heroveren op de Duitsers.
Foto: Merlijn Doomernik
Verlangen kinderen van gescheiden ouders stiekem of onbewust toch terug naar een hereniging van die ouders. Ook als één van de twee al lang een nieuwe partner heeft. Claire, de hoofdpersoon in ‘De Stiefmoeder’, de nieuwe roman van Renate Dorrestein, stelt zich die vraag noodgedwongen als de relatie met haar man én haar stiefdochter flinke deuken oploopt. Claire, een sympathieke kunstenares maar met ‘de charme van een mammoettanker’ vormt al twaalf jaar een ‘niet van echt te onderscheiden’ gezinnetje met man Axel en zijn dochter Josefien. Maar als Josefien haar stiefmoeder een geheim toevertrouwt dreigt het sprookje uit elkaar te vallen. Claire is ineens de boze stiefmoeder. Of toch niet?
Renate Dorrestein is in topvorm. De taal is eenvoudig maar geraffineerd en grappig. Veel leuke vondsten, een soepel verhaal. De pret is voorbij voordat je er erg in hebt. Kom daar maar eens om!
Foto: Merlijn Doomernik
Na een glanscarrière als comédienne en musicalster verdween Conny Stuart (1913-2010) eind jaren ’80 stilletjes van het toneel. Maar in de voorstelling Conny Who? komt ze weer tot leven. Anne van Rijn (van het cabaretduo Dames voor na Vieren) liet zich inspireren door de vrouw die in de jaren ’50 furore maakte. In de voorstelling treedt Stuart op als haar geweten. Met wijze lessen als “niet zeuren” en “het gaat erom wat je doet, en niet wie je bent” probeert Van Rijn structuur te geven aan haar leven als cabaretière, theatermaker, of is ze nou zangeres? Noem haar maar gerust een freelancer.
Valt er te lachen om ‘Wie is er bang voor Virginia Woolf?’ Volgens regisseur Gerardjan Rijnders wel. En waarachtig, er wordt ook gelachen in het DeLaMar Theater in Amsterdam waar zijn versie, die in 2007 de Toneel Publieksprijs won, nu opnieuw te zien is. En opnieuw met Olga Zuiderhoek en Porgy Franssen als het echtpaar dat er genoegen in schept elkaar het bloed onder de nagels vandaan te halen en al dronken wordend de grenzen van het betamelijke opzoekt, en ruimschoots overschrijdt. Dan vergaat ook het publiek het lachen. En blijft het venijn als bloedsporen in het theaterdoek hangen. Weer een illusie armer, maar een mooie toneelavond rijker.
Cabaretier Lenette van Dongen stoort zich mateloos aan de gedachte dat iedereen elke dag maar gelukkig en blij moet zijn. Ze wil niet langer meelopen in de stoet die B.V. Feest heet. Al die bedoelde gezelligheid, Lenette is er niet goed in. Met een vlaggetje langs de weg kijkt ze toe hoe al die mensen feestend door het leven gaan, terwijl zij zelf op zoek is naar ander geluk: ‘geluk voor gevorderden’. In de voorstelling Hoogseizoen zien we de struikeltocht van Lenette om haar doel te bereiken.
Lees verder »
De voorstelling Gif vertelt het verhaal van twee ouders die hun kind hebben verloren. Ze ontmoeten elkaar na tien jaar weer op de begraafplaats van hun zoon. Het is het verhaal van twee mensen die eerst hun kind verliezen, dan zichzelf en dan elkaar. Het is een verhaal dat raakt aan onze diepste angsten. Wat de voorstelling zo intrigerend maakte is de wijze waarop elk van deze mensen hun verdriet verwerken. De vrouw neemt het verdriet als een rugzak op haar rug en torst het mee in alles wat ze doet. Als ze het verdriet zal loslaten moet ze ook het kind loslaten. Denkt ze. De man is gevlucht en probeert een nieuw leven op te bouwen. Met een nieuwe vrouw en een nieuw kind. Twee mensen die rouwen, ze gaan er totaal verschillend mee om.
Lees verder »
In 1984 schreef Maarten ’t Hart, nog net geen veertig, zijn eerste autobiografische bundel: Het roer kan nog zesmaal om. Dik 25 jaar later is er het vervolg: Dienstreizen van een thuisblijver. Het zijn geen ernstige memoires geworden, maar achttien kostelijke verhalen waarin de bioloog en schrijver het benarde bestaan beschrijft van iemand die keer op keer door de buitenwereld gedwongen wordt om erop uit te trekken.
Eerlijk: de verwachtingen voor de nieuwe roman van Herman Koch zijn hoog gespannen. Ook eerlijk: Koch maakt het waar.
Zomerhuis met zwembad is een spannend boek. Een huisarts, die walgt van zijn patiënten, krijgt met een paar alles bepalende gebeurtenissen in zijn leven te maken. Gebeurtenissen die hij voor een deel zelf veroorzaakt. Een min of meer bevriende acteur denkt wat ernstigs onder de leden te hebben. De huisarts handelt niet zoals je van een goede huisarts zou verwachten. Gevolg: de acteur ontwikkelt een dodelijke ziekte. Heeft de huisarts een medische fout gemaakt of is het een afrekening?
Roald Dahl hield niet van biografieën. Een goed verteld verhaal, dat was veel interessanter dan al die saaie mensenlevens. Wat zou Dahl van deze vuistdikke biografie over zijn eigen leven hebben gevonden? Donald Sturrock klopte als jonge twintiger aan bij Dahl om een BBC documentaire over hem te maken. They’ve sent a fucking child, was Dahls reactie. Toch werden ze goede vrienden en Donald bezocht Roald meerdere malen in zijn pittoreske huis op het Engelse platteland. Ophelia, een van de dochters van Dahl vroeg aan Donald of hij de geautoriseerde biografie over haar vader wilde schrijven. Vier jaar lang heeft Donald gewerkt aan dit lijvige boek en het resultaat is prachtig. Het is heel knap hoe hij zeshonderd pagina’s lang de aandacht weet vast te houden voor deze bijzonder vreemde en grappige schrijver.
Lees verder »
Dat Joris Linssen succesvol is als presentator weten we allemaal. Zijn “schipholprogramma” Hello Goodbye trekt een miljoenenpubliek. Dat hij ook een succesvol zanger is, weet het miljoenenpubliek niet. Toch bepaald muziek al jaren lang zijn leven. Zo zong hij op jonge leeftijd in een punkband, vervolgens in een succesvolle grungeband en daarna stal hij jarenlang de show als ‘smartlappenkoning’ Ome Cor. Inmiddels is dat alles verleden tijd, en heeft hij zijn muzikale standplaats gevonden: als zanger in de band Caramba.
Lees verder »
